• No Products in the Cart

Ik heb een burn-out.

Yep, je hebt de titel goed gelezen. Ik kan nog steeds niet echt geloven dat ik de gene ben die dit nu schrijft en dat dit mij overkomen is. Alles ging zo goed, ik heb van mijn hobby mijn werk kunnen maken, ik was afgestudeerd, het kon niet beter. En ineens stortte toch zomaar alles in.

Ik zat thuis wat foto’s te bewerken in Lightroom. Niets aan de hand. Maar ineens schiet er iets fout. Ik voel zenuwen razen door mijn lijf. Meer zenuwen dan ik ooit gevoeld heb. Mijn hartslag schiet omhoog naar een snelheid waar ik direct duizelig van word. Het bonst zo hard dat het lijkt alsof ik een hartaanval heb. Ik word licht in mijn hoofd, ik krijg geen lucht meer, mijn voeten en handen beginnen te tintelen en ik ben bang dat ik flauw ga vallen. Zenuwen maken plaats voor blinde paniek en mijn hele lichaam trilt en bonst en suist en ik weet niet meer wat te doen. Ik heb mijn gedachten niet meer onder controle. Ik heb het gevoel dat ik dood ga.

Gelukkig ging ik niet dood. En was er lichamelijk ook niet eens iets mis met mij. Wat me gebeurde was een flinke paniekaanval. Een paniekaanval die uit het niets mijn ‘het-gaat-prima-lekker-druk!-leventje’ veranderde in een puinhoop.

Een burn out

Inmiddels is dit al een aantal weken geleden. Mijn huisarts stelde vrij snel de diagnose burnout, wat later door een psychologe bevestigd werd. Mijn lichaam is op, allerlei lichamelijke klachten die ik  heb genegeerd hebben me geprobeerd te waarschuwen.  Ik heb al maanden lang geprobeerd mezelf wijs te maken dat het goed met me ging waardoor ik mezelf voorbij ben gelopen.

Ik weet niet precies hoe en wanneer het is fout gegaan. Ik ben een perfectionist en vraag veel van mezelf, doe altijd alles op 200% en neem met minder geen genoegen. De druk die ik voelde vanuit mijn omgeving, maar dus vooral vanuit mijzelf, is waarschijnlijk opgebouwd en uiteindelijk te veel geworden. Ik kan dan ook echt niemand de schuld geven voor wat er nu gebeurt is, behalve mezelf.

Hoe het gaat

Hoe ik me voel is lastig uit te leggen, maar ik durf wel te zeggen dat het gewoon niet zo goed met mij gaat. Soms word ik wakker met paniek, ben ik misselijk of zo bang dat ik moet overgeven, soms ben ik moe en wil ik gewoon slapen, soms kan ik niet meer helder denken en maak ik van alles een puinhoop en soms voel ik me ineens geweldig en wil ik direct weer aan de slag gaan. Het gaat met ups en downs.

Ik heb lange tijd geprobeerd tóch nog door te werken omdat ik niets wilde afzeggen, maar nu ‘mag’ ik echt niets meer doen. Verplicht vrij nemen en niet werken is iets wat ik moeilijk vind. Naar mezelf (want dit is ‘mijn’ ding en wat ben/heb ik zonder fotografie?), maar ook naar jullie/mijn klanten toe. Zoals sommigen van jullie gemerkt hebben heb ik veel af moeten zeggen en dat vond ik echt verschrikkelijk om te doen. Het voelt als falen en alsof ik iedereen teleurstel. Ik heb zelf altijd gezegd dat ik me niet kan voorstellen een bruiloft af te zeggen, en dat het ook doorgaat als ik ziek ben of als het niet zo goed met mij gaat. Helaas moest ik deze keuze nu echt maken voor mijn gezondheid en moet ik nu de tijd nemen om hiervan te herstellen. Hoe lang dat gaat duren weet niemand, maar ik moet rekening houden met een paar maanden.

Waarom schrijf ik dit artikel?

Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel durfde te plaatsen, want ik schaam me hiervoor. Dat ik het niet kan, dat het niet lukt en dat anderen het allemaal wel kunnen. Want op sociale media zie je altijd hoe happy en succesvol iedereen is. Je ziet fotografen 30 bruiloften per jaar fotograferen, je ziet fotografen die 4 shoots per dag doen met allerlei perfecte foto’s, je ziet fotografen die hun mail beloven binnen 12 uur te beantwoorden, je ziet fotografen die roepen hoe ongelooflijk gelukkig ze elke dag zijn met hun baan. Je ziet fotografen die beter/succesvoller/gelukkiger zijn dan jij.

Maar is dat wel zo? Nee, waarschijnlijk dus niet. Ik heb deze hele maand van alles gepost op mijn Facebook. Dat ik een bruiloft fotografeerde, dat ik macro foto’s had gemaakt, dat het yay weer vrijdag was, alles happy en in orde. Maar wat jullie niet wisten is dat ik toen al thuis zat met paniekaanvallen, niet eens op mijn telefoon durfde te kijken, sommige dagen amper kon eten en al deze posts oudere foto’s waren die ik had ingepland om maar actief te blijven op mijn pagina. Ik heb dus óók mee gedaan met het perfecte social media plaatje.

Met dit artikel wil ik laten zien dat sommige dingen aan de buitenkant perfect lijken, maar dat dus niet altijd zijn. Het perfecte plaatje wat je ziet is niet altijd de werkelijkheid. Het is heeft dus ook totaal geen zin om je daarmee te vergelijken, want je vergelijkt jezelf met een droombeeld.

Het leven als fotograaf is niet perfect. Het is niet alleen maar leuk. Natuurlijk, soms doe je de gaafste dingen en mag je klanten ontzettend blij maken en maak je foto’s waar je onwijs trots op bent. Maar soms is het gewoon stom en soms is het zwaar. Soms lukt het allemaal niet en soms heb je lastige klanten en soms wil je het liefst gewoon verdwijnen en lekker een baantje zoeken in de supermarkt.

Dat iedereen alleen de positieve kanten laat zien, betekent niet dat die persoon het nooit eens moeilijk heeft. Niemand is perfect en niemand heeft het altijd leuk of voelt zich altijd goed.

Je bent niet alleen

Ik dacht dat ik de enige was van ál die fotografen die ik ken die dit ‘niet kon’. Tot ik alles op tafel gooide in een groepje andere fotografen en ineens andere meiden ook eerlijk durfden te zijn. Ik ben dus niet de enige. Absoluut niet, zelfs. Alleen niemand praat erover.

Met dit artikel wil ik anderen, die hier ook mee te maken hebben (gehad) laten zien dat je niet de enige bent. Inmiddels heeft bijna 1 op de 8 jongeren last van burn out klachten. Het overkomt zó veel mensen, maar nog steeds wordt er weinig over gepraat en word je niet altijd serieus genomen. Maar is het iets om je voor te schamen? Nee, eigenlijk niet.

En nu?

Tja. Dat weet ik ook niet. In overleg met een psycholoog zal ik op een gegeven moment mijn werk weer  gaan oppakken. Maar hoe en wanneer en wat ik dan wil gaan doen, dat weet ik niet. Daar kan ik nu ook niet echt goed over nadenken. Het enige wat ik wel weet is dat ik niet helemaal met fotografie wil stoppen. Het is zo’n groot deel van mij, het hoort bij mij!

Ik ben nu in elk geval de komende maanden dus niet zo actief als ik voorheen was. Misschien zullen er af en toe blogs verschijnen of andere projectjes, of misschien niet. Daar durf ik nog niet zo vele over te zeggen, ik bekijk per dag wat lukt en waar ik zin in heb. Ik ga in elk geval hard werken om te herstellen en dan hoop ik 2018 met een hele frisse start te kunnen beginnen.

Als ik nu dus af en toe geen berichten beantwoord, laat reageer of dingen niet helemaal lopen zoals het moest, dan weten jullie nu waarom. Ik hoop op jullie begrip, maar snap het ook wel als er geen begrip voor is. Wat ik het belangrijkst vind is dat ik wil laten zien dat ik niet de enige ben, dat niet altijd alles perfect is en dat dit je ook kan overkomen. En dat dat oké is, uiteindelijk. Het is nu even heel erg kut, maar hé, when you hit rock bottom, the only way is up 😉

 

10 augustus 2017
31 augustus 2017

RELATED POSTS

54 Comments

  1. Beantwoorden

    luc

    17 augustus 2017

    Hallo Marit,
    ik wens je heel veel moed om deze moeilijke periode door te komen .
    toch goed dat je het even van je af kunnen schrijven hebt,
    groetjes luc

  2. Beantwoorden

    Nanda

    17 augustus 2017

    Heel veel sterkte en zet jezelf op 1!

  3. Beantwoorden

    tinne

    17 augustus 2017

    Ik geloof dat alles wel weer goed komt. Pak rustig alle tijd die je nodig hebt, je klanten zullen het wel begrijpen! X

  4. Beantwoorden

    René Engels.

    17 augustus 2017

    Dag Marit,
    Aan het einde van de tunnel is het licht , een dooddoener dat weet ik ,maar het is wel waar.
    Heel veel sterkte!!

    Groet voor nu ,
    René .

  5. Beantwoorden

    V.W

    17 augustus 2017

    Lieve Marit,

    Wat vind ik dit erg voor je. Ik wens je dan ook veel sterkte toe en hopelijk kom je er weer 100% bovenop.

    Een dikke knuffel
    .

  6. Beantwoorden

    Nicole

    17 augustus 2017

    Beste Marit

    Zo herkenbaar. ..neem vooral de tijd om te niksen! !
    Ik kom uit het onderwijs en vond juist mijn afleiding in de fotografie. Inmiddels voor mijzelf begonnen, maar ik ben mij zo bewust dat ik dit nooit meer wil voelen!!! En elke stap die je zet is nu. ..vooruit! Beterschap.
    En nu even aan jezelf denken.

    Groetjes Nicole

  7. Beantwoorden

    Jeanine

    17 augustus 2017

    Goed dat je voor jezelf kiest. Er is er maar 1 die voor jou kan zorgen en dat ben je zelf.. Neem je tijd! Je werk is tijdloos. Mensen komen straks wel weer. Sterkte!

  8. Beantwoorden

    Cindy

    17 augustus 2017

    Jouw eigen gezondheid gaat voor alles! Het kan iedereen helaas overkomen, en jij bent ook weer de enige die haar eigen grens kan aangeven en eruit kan klimmen! Dit is een ontzettende mooie eerste stap waar veel lef voor nodig is! Knap! Heel veel succes en sterkte gewenst! Hou lekker je eigen tempo aan en maak gebruik van deze periode om tot nieuwe inzichten en ervaringen te komen!

  9. Beantwoorden

    Angelien

    17 augustus 2017

    Hallo Marit,
    Knap dat je het zo mooi durft en weet te omschrijven. Goed dat je dat doet.
    Neem je tijd om tot rust te komen al zal dat niet makkelijk voor je zijn.
    Heel veel sterkte en hopelijk een voorspoedig herstel.

  10. Beantwoorden

    Maurice de Wert

    17 augustus 2017

    Herkenbaar, moedig om het zo toe te geven. Een burn out kan behoorlijk lang gevolgen hebben weet ik uit ervaring. Maar er is altijd licht aan het eind van de tunnel en je komt er sterker uit. Je weet beter de signalen van je lichaam te begrijpen en kan daar naar handelen. Overhaast niet en ga op zoek en vooral dingen doen, als je er aan toe bent, die je echt leuk vindt. Sterkte en beterschap.
    Ikzelf heb ook veel gehad aan het boek van Annegreet van Bergen, de lessen van Burn-out. (ze is journaliste van de Elsevier en schrijft over haarburn out ervaring en hoe ze hier mee dealt)

  11. Beantwoorden

    Sandra

    17 augustus 2017

    Het perfecte plaatje is meestal een illusie……. wat goed dat je de moed hebt gehad dit te delen met iedereen.
    Het is nu tijd om wel te luisteren naar wat je lijf je al een tijdje probeert te vertellen en wat de rest van de wereld daarvan vindt….lekker belangrijk!
    Heb vertrouwen, zo’n lief en getalenteerd mens als jij bent, vindt zijn weg wel weer maar gun jezelf de tijd.

    Veel liefs

  12. Beantwoorden

    monica

    17 augustus 2017

    Geloof me, jr komt hier sterker uit. Zeg ik uit ervaring.

  13. Beantwoorden

    grada kraus

    17 augustus 2017

    heel veel sterkte

  14. Beantwoorden

    Ria de Jong

    17 augustus 2017

    Lieve Marit,

    Ik vind het al heel wat dat je dit naar buiten brengt. Je voelt het misschien als verplichting maar het is wel je privé waar niemand wat mee te naken heeft.
    Wel heel fijn moet ik zeggen dat je als klant maar ook als fan weet waarom je bijv geen antwoord of late reactie geeft.

    Neem alle tijd voor je zelf Marit, het kan nog zo donker zijn maar het wordt altijd weer licht., heel, heel veel sterkte..

    Warme groet,

    Ria

  15. Beantwoorden

    Lynn Hertogs

    17 augustus 2017

    Hi Marit,

    Om het op z’n Belgisch te zeggen: chapeau dat je dit zo kan verwoorden en openbaar durft te gooien. Goed dat anderen inderdaad zien dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is, het is niets om je voor te schamen. Iedereen heeft andere grenzen, iedereen heeft een andere belastbaarheid. De kunst is om tussen je eigen unieke parameters te kunnen bewegen, en als het dan even mis gaat, je jezelf de kans geeft om jezelf terug te zoeken.
    Ik wens je heel veel sterkte en goede moed om terug omhoog te klimmen, terug naar de top van die grote rots.

    Groetjes
    Lynn

  16. Beantwoorden

    Ivonka

    17 augustus 2017

    Lieve Marit, zo herkenbaar wat je schrijft. Niet zozeer de burn out maar wel bekend met paniekaanvallen. En ja de gedachte “hoe doen ze het toch allemaal. Waar halen ze de energie vandaan?” Natuurlijk wil je het eigenlijk niet naar buiten brengen want hoe kan jij je nu niet goed voelen? Je hebt toch de perfecte baan? Ik vind het heel goed dat je dit schrijft. Ten eerste voor jezelf maar denk dat vele anderen nu ook zien dat ze dus inderdaad niet de enige zijn. Ik wens je heel veel sterkte en beterschap en ook jij zal hier weer uit komen. Misschien wel sterker dan ooit.
    Liefs Ivonka

  17. Beantwoorden

    Joyce

    17 augustus 2017

    Hey Marit,
    Je bent al op de goede weg door dit kenbaar te maken!
    Sterkte !

  18. Beantwoorden

    Wendy Harmsen

    17 augustus 2017

    Hoi Marit.
    Ik ken het. En het is zeker niks om voor te schamen. Neem de tijd. Ontspan. Ga dingen doen waar jij energie van krijgt en niet teveel geleur bij komt kijken. Het is met ups en downs. Neem je tijd en luister naar je lichaam. Ik deed dat niet en kreeg te maken met 4 migraine aanvallen per week. Dus hoe dan ook, ik functioneerde sowieso niet meer.
    Volgens mij ben jij ook een buitenmens, daar kreeg ik veel energie van.
    En voor wat t waard is, ik ben echt fan van je werk. Mag je trots op zijn.
    Ik hoop zo nu en dan nog wat van je te vernemen. Al is t vrije tijd. Voor nu, rustig aan. Neem je tijd. Denk aan jezelf.

    Groetjes Wendy

  19. Beantwoorden

    Natas O

    17 augustus 2017

    Moedig dat je het openbaar maakt ! Ik wens je veel sterkte en kracht om terug te komen vol energie

  20. Beantwoorden

    Anne

    17 augustus 2017

    Good luck!

    En herkenbaar inderdaad. Er is altijd wel een lijst wat je nog af moet werken. Mensen wachten op je. En daardoor lijkt werk soms belangrijker dan je privé.
    Ik heb (ik denk gelukkig op tijd) een stapje terug gedaan en ook mensen moeten teleurstellen. Vervelend, maar als je de tijd voor jezelf hebt, uiteindelijk veel fijner.

    Succes en lekker rustig aan doen. En waarom niet even helemaal met social media stoppen?

  21. Beantwoorden

    Mildrid

    17 augustus 2017

    Heel veel sterkte. Ben zuinig op jezelf.

  22. Beantwoorden

    Henny van Riel

    17 augustus 2017

    Beste Marit,

    Duidelijk en krachtig samengevat naar je fans en klanten.
    Respect verdien je , dat kun je niet afdwingen.
    Door jezelf zo bloot te geven verdien je dat in mijn ogen zeer zeker.

    Misschien kun je er rust in vinden om eens ongedwongen en zonder opdracht in gedachten met je camera
    te gaan wandelen in de natuur (of waar dan ook) en maak eens foto’s van de dingen die jij mooi vindt.
    Bij mij heeft dit een enorme ontspannende werking en kan ik alles los laten.

    Ik wens je een spoedig herstel,
    Henny

  23. Beantwoorden

    Vivian

    17 augustus 2017

    Hoi Marit,

    Heel herkenbaar. Mijn vriend heeft een burn out gehad en heeft bijna 2 jaar nodig gehad om er weer helemaal boven op te komen. Neem de tijd die je nodig hebt en luister goed naar je lichaam.
    Zelf merk ik ook af en toe dat ik de grenzen op zoek, maar door alles wat ik met mijn vriend mee heb gemaakt, dwing ik mezelf om rust te nemen.

    Iets wat bij mijn vriend (maar ook bij mijzelf) heel goed werkte is er open over praten. De meeste mensen kunnen niet inschatten hoe dit voelt.
    Heel veel succes en sterkte!

  24. Beantwoorden

    Lonneke Prins

    17 augustus 2017

    Hey Marit,

    Wat een ellende! Je beschrijft het wel heel goed.
    Ik leef inmiddels zo’n 14 jaar met paniekaanvallen en op dit moment heb ik al weer een tijdje een behoorlijke terugval. Ik herken me onwijs in wat je schrijft . Ik heb niet zozeer een burn out, maar ik ben gewoon een geboren angsthaast, piekeraar, perfectionist, etc en die combinatie mixt niet. Sinds een half jaar zit ik weer voor de tweede keer aan de medicatie, die goed helpen tegen paniekaanvallen, maar veel dingen die jij beschrijft, voel ik nog steeds.

    Eerlijk gezegd was jij voor mij een van die fotografen waarbij alles zo goed leek te gaan. Maar ik weet ook dat social media echt geen goed beeld geeft van de werkelijkheid, want zelf post ik natuurlijk ook alleen maar leuke dingen, terwijl ik op het moment alleen maar wil verstoppen en slapen. Mensen zijn heel goed in het fotoshoppen van hun eigen realiteit.

    Maar je bent al heel goed op de goede weg! Realiseren dat e r iets mis is, is stap 1 en hulp zoeken is stap 2. En het is zo fijn dat je al weet dat je niet alleen bent, want dat is inderdaad echt niet zo.
    Ik vind het echt onwijs goed en knap van je dat je dit schrijft en er zo open voor uit komt!! Ik heb echt heel veel respect voor jou.
    En het komt ook zeker helemaal goed. Zeker met jouw instelling zoals je het beschrijft. Al zal dat nu misschien niet zo voelen.

    Ik wens je heel veel sterkte en geluk. Doe het rustig aan!
    Mocht er ooit iets zijn wat ik voor je kan betekenen, dan laat het maar weten.

    Groetjes, Lonneke

  25. Beantwoorden

    Paul

    17 augustus 2017

    Marit,
    mijn welgemeende complimenten DAT en HOE je dit hebt geschreven.
    (H)erkenning is de eerste stap naar herstel. Ik wens je daarbij succes.
    Enne…. neem nu meer tijd voor de omgang met en het rijden op paarden! Dat helpt echt ….

  26. Beantwoorden

    Wendy

    17 augustus 2017

    Ik vind dit heel erg voor je!
    Ik wens je ontzettend veel sterkte!

    Liefs!

  27. Beantwoorden

    Silke

    17 augustus 2017

    Sterkte Marit, wat een moedig (en mooi geschreven) artikel 🙂

  28. Beantwoorden

    Liesbeth

    17 augustus 2017

    Lieve Marit,

    Dank je wel voor je mooie en dappere blog. Heel veel sterkte en neem je tijd om jezelf weer terug te vinden

    Veel liefs Liesbeth

  29. Beantwoorden

    Nadia

    17 augustus 2017

    Heel veel sterkte en knap geschreven. Take your time..!!

  30. Beantwoorden

    Irene

    17 augustus 2017

    Lieve Marit,

    Nee hoor geen falen, een hele dappere jongedame die open en eerlijk durft te zeggen wat er mis is. Deden meer mensen dit maar, inclusief mijzelf. Heel veel sterkte, laat het toe, rust uit, doe waar je gelukkig van word.

    Liefs, Irene

  31. Beantwoorden

    kees

    17 augustus 2017

    Hoi Marit,

    respect, en supergoed dat je erover praat en het naar buiten brengt. Acceptatie is al een voorname stap richting herstel… en het is gewoon een ziekte die ons allemaal kan overkomen… zeker als je zo gedreven en perfectionistisch bent als jij.. en zoals hierboven al vaak vermeld, het kan lang pikdonker zijn in de tunnel, maar uiteindelijk gloort er altijd weer licht en kom je er sterker dan ooit tevoren uit… Alles heeft z’n doel in het leven, en veel later zul je hier op terugkijken en er aan terugdenken……

    heel veel beterschap, en kracht toegewenst en neem meer tijd dan nodig, hoop dat je weer snel lichtpuntjes/zonnestraaltjes ziet die je al dan niet in kleine stapjes vooruit brengen…

    heel veel sterkte

  32. Beantwoorden

    TonV

    17 augustus 2017

    Alle wensen en tips zoals hierboven beschreven ondersteun ik van harte en zou daarom alleen maar in herhaling vervallen om hetzelfde te zeggen. Volgens mij heb je zelf al aangegeven waar je grenzen liggen, dus de basis voor een herstel is er en wens je het allerbeste toe. Het erkennen en herkennen is al een fantastische stap. Leg in de toekomst de lat niet te hoog, op tenen lopen om iets te bereiken >>> niet meer aan meedoen. Perfectie (bron van veel kwaad) >>> niet meer aan meedoen. En de factor tijd is ook genoemd, heel belangrijk. Doe alles stapje voor stapje. Zodra je je even ongemakkelijk voelt neem je rust en begin niet aan werken. Je doel om in 2018 weer “boven Jan” te zijn zou ik schrappen. Gewoon zeggen “Ik zie wel”, anders zit je alweer stressen om een doel te bereiken. Wees toch niet zo prestatie gericht in deze prestatie maatschappij. De 1 voor de ander wil maar beter, groter, belangrijker en succesvoller zijn. Verdorie we zijn maar mensen, wees ook gewoon nederig en accepteer al je tekortkomingen ook erbij en geniet van de kleine succesjes (die heb je al bewezen trouwens met zoveel fans). Beschouw de fotografie niet als je heiligdom, bij mij werkte het wel therapeutisch maar deed daarvoor wel heel iets anders. Misschien is het te overdenken toch heel iets anders te gaan doen, maar vooral dat komt pas op de laatste plaats. Vooraleerst rust en genieten, alles van je af zien te gooien. Hopelijk is dat financieel ook haalbaar. Daarom sterkte maar houd vol en niet geforceerd.

  33. Beantwoorden

    Hans

    17 augustus 2017

    Lieve Marit,

    Veel sterkte en geduld.

  34. Beantwoorden

    Ingrid van Kuijk

    17 augustus 2017

    OOOOOOOOOOOOO.H…………… wat vind ik dit naar en vervelend voor je ! Pas geleden meegemaakt met onze schoondochter, dus wet wat je nu meemaakt (als buitenstaander)….. Je zal ongetwijfeld bedolven worden met goede raad, dus daar blijf ik van weg. Het laatste wat je nodig hebt is dat allerlei mensen je vertellen wat je moet doen en vooral wat je moet laten. Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen, heel veel moed, en veel echte hulp, al moet je het uiteindelijk toch zelf doen. De wereld vergaat niet, de besten is het overkomen, en het komt goed, wanneer jij daar weer aan toe bent.
    Dikke knuffel !
    Ingrid

  35. Beantwoorden

    Carola

    17 augustus 2017

    Heel veel sterkte!! Powervrouw 😊

  36. Beantwoorden

    Marja Oosterman

    17 augustus 2017

    Hi Marit,

    Wat een moed om je verhaal te doen. Door je kwetsbaarheid te tonen ben je al een hele stap op de goede weg! Dat is jezelf te laten zien zoals jij bent en je geeft daar ook gelijk je eigen grenzen aan. Neem je tijd om te herstellen en dat lukt jou.

    Veel liefs,

    Marja

  37. Beantwoorden

    Henk

    17 augustus 2017

    Ik vind het sterk van je dat je hier zo open en eerlijk over bent, Marit.
    Je bent inderdaad niet de enige en beschouw het als een groeiproces, hoewel je dit op dit moment waarschijnlijk niet zo ziet. Je kunt er alleen maar sterker uitkomen. Laat de tijdsfactor los, dan komt alles weer goed. Van deze ervaring, ook al lijkt deze nu negatief, kun je veel hebben naar de toekomst toe.

    Tip: probeer probeerde regie over je eigen leven te krijgen en te houden. Laat deze niet door anderen bepalen.

    Sterkte!

  38. Beantwoorden

    Jacqueline

    17 augustus 2017

    Respect dat je dit zo openlijk schrijft, hiermee ben je al een eind in de goede richting. Je ontkent al niet meer dat je iets mankeert. Ik hoop heel erg dat je goed voor jezelf zorgt en niet te snel weer aan de slag gaat, dit heeft echt tijd nodig. Beter nu wat langer er over doen dan straks weer een terugval krijgen. Ik denk aan je en hoop van harte dat je hier weer helemaal bovenop komt. Sterkte en geef gewoon toe aan je gevoelens.
    Liefs,
    Jacqueline

  39. Beantwoorden

    Corry Wille

    17 augustus 2017

    Wat moedig om dit zo open en bloot op tafel te leggen!
    Ik wens je veel rust toe de komende tijd. Zorg goed voor jezelf.
    Hartelijke groet,
    Corry

  40. Beantwoorden

    Eline

    17 augustus 2017

    Marit rustig aan. Goed dat je eerlijk hierover bent. Dat is niet kwetsbaar maar sterk. Misschien biedt dit je tijd om goed na te denken over wat belangrijk is en wat niet. Welke opdrachten je wilt doen en welke niet. Fotografie kost veel tijd. Het is super leuk maar het is niet klaar met een druk op de knop. Het voorbereiden, selecteren en bewerken kost veel tijd.

  41. Beantwoorden

    Silvie

    17 augustus 2017

    Knap artikel en absoluut niets om je over te schamen! Ik laat me ook vaak verleiden om te denken dat andere fotografen zoveel meer en zoveel beter kunnen dan ikzelf, maar jouw post helpt me er aan te herinneren dat we allemaal menselijk zijn en goed voor onszelf moeten zorgen en niet perfect hoeven zijn…
    Ik wens je heel veel tijd om te bekomen en om even niet meer aan klanten en fotografie en dectoekomst te denken. Af en toe een pauzeknoo kan helemaal geen kwaad.
    Liefs
    Silvie

  42. Beantwoorden

    Jan A

    17 augustus 2017

    Mooi, zo’n eerlijk en open verhaal. Ik zal je “posten”, tutorials enz. missen, maar goed dat je nu voor jezelf kiest!
    Sterkte en beterschap!

  43. Beantwoorden

    Laura

    17 augustus 2017

    Bijna twee maanden geleden heb ik ook last gehad van paniekaanvallen en volgens mijn huisarts zou ik ”als ik zo door zou gaan” binnen de kortste keren thuis zitten met een burn-out en mijn nieuwe opleiding wel kunnen vergeten. Hierna heb ik veel rust gehouden en ben ook nog steeds niet aan mijn hobby fotowerk toegekomen. Alleen al als ik dacht aan verplichtingen schoot ik al in de stress. Ik weet zo goed hoe het voelt en rust doet zo veel goed! Zelf ben ik begonnen met mediteren, klinkt misschien zweverig, maar je leert jezelf er goed mee kennen en geeft ook even dat rustmomentje wat je nodig kan hebben! Heel veel sterkte, rust en fijne momenten toegewenst, Marit! Blijf naar jezelf luisteren, uiteindelijk komt alles goed 🙂

  44. Beantwoorden

    irene goeleven

    18 augustus 2017

    Ik wens je veel sterkte en beterschap maar dat gaat allemaal goed komen , geloof me
    Maar geef het wel de tijd.
    Niets forceren en alleen dingen doen die jijzelf graag wil, en voor de rest heel…. maar dan ook heel veel rusten.
    (Spreek uit ervaring )

  45. Beantwoorden

    Patricia van Velzen Fotografie

    19 augustus 2017

    Moedig dat je dit hebt geschreven, je tekst is heel persoonlijk, open en eerlijk. Er zullen vast een hoop mensen in jouw verhaal herkennen. Doe rustig aan, luister naar jezelf en heel veel sterkte!

  46. Beantwoorden

    Karin Vogt

    19 augustus 2017

    Veel sterkte gewenst, ik weet helaas wat je mee maakt en kan je zeggen (en dat is waarschijnlijk niet echt geruststellend), het gaat heel lang duren voor je 100% hersteld bent. Ik ben vanaf mijn 9de een gepassioneerd fotografie liefhebster en roep al jaren “een dag niet gefotografeerd is een dag niet geleefd” , toch heb ik bijna een jaar lang nauwelijks de puf gehad om te fotograferen en als ik het wel deed kon je aan mijn foto’s zien dat ik niet goed in mijn vel zat. Geef het de tijd, pak leuke dingen op als je er zin in hebt maar geef ook toe aan slechte momenten/dagen. Pak vooral je rust, ik ga sinds een tijdje consequent op tijd (uiterlijk 22.00 uur) naar bed en ben er ’s morgens op zijn laatst om 7 uur uit. Nu ben ik een ochtendmens dus dat ritme past bij me maar het gaat ook niet zo zeer om de tijden, het gaat om regelmaat. Als ik om welke reden dan ook eens later naar bed ga, soms kun je daar echt niet onderuit, heb ik de dagen erna meteen weer last van duizeligheid, misselijkheid en een lusteloos gevoel. Heel goed van je dat je het hier van je af hebt geschreven, een burnout wordt helaas nog te vaak onderschat, zeker als je jong bent zoals jij, maar helaas zijn er tegenwoordig al hele jonge kinderen die hier mee te kampen krijgen. Onze maatschappij legt ons in vele opzichten druk op, lang,…soms heel lang kun je dat handelen maar dan ineens is de koek op. Veel wijsheid maar vooral beterschap gewenst !

  47. Beantwoorden

    Iris

    19 augustus 2017

    Je bent absoluut niet de enige. Ik heb zelf vorig jaar overspannen thuis gezeten en het lukte allemaal niet meer. Het voelde inderdaad ook als falen en ik heb mezelf zo hard aangepakt. Nu weet ik dat ik ook niet de enige was. Dat ik best eens mag klagen, dat dingen soms gewoon niet lukken, dat sommige dagen gewoon ronduit shit zijn en dat dat ook helemaal oké is. Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte! Neem je tijd, doe wat goed voelt. Als het niet goed voelt gewoon even niet. Dikke knuffel!

  48. Beantwoorden

    Bart

    24 augustus 2017

    Beste Marit,
    Wat goed dat je dit deelt. Erkenning van je ziekte is stap 1 naar herstel! Ik wens je de rust, het geduld en de kracht om helemaal voor jezelf te gaan.
    Citaatje van Mike Rutherford: “Nobody’s perfect, we are what we are”.

    Beterschap!

  49. Beantwoorden

    Martina Ketelaar

    30 augustus 2017

    Wat goed dat je dit deelt Marit. Ik wens je heel veel beterschap!

  50. Beantwoorden

    Mariet

    31 augustus 2017

    Ik zie nu dit bericht pas , knap van je om dit te schrijven ik wens je veel beterschap maar je bent naar mijn inzicht een sterk positief persoon en kom je er weer bovenop.
    Ik zag net alweer een berichtje.
    Succes met alles.

  51. Beantwoorden

    Mary

    11 september 2017

    Je komt er weer bovenop Marit, maar geef het de tijd en neem de tijd hiervoor. Daarna zul je signalen beter gaan herkennen en eerder op de rem trappen. Niets zo erg dan een burn-out en dat je jezelf, je eigen lijf, niet meer onder controle hebt. Nu moet je verstand op één lijn komen met wat je lijf je verteld en dat is vaak nog het moeilijkste, het accepteren.
    Als je denkt dat je zover bent, dan is het waarschijnlijk nog nét niet zover en moet je nog wat langer wachten, anders kun je een terugslag krijgen. Je verstand wil dan al wel, maar je lijf nog niet.
    Wees niet bang om ‘nee’ te zeggen. Je zult merken dat dat echt veel minder erg is en minder consequenties heeft dan je denkt.
    Heel veel sterkte. Het komt goed.

  52. Beantwoorden

    Gitty

    4 oktober 2017

    Ik wens je heel veel sterkte en een heel spoedig herstel!

  53. Beantwoorden

    Astrid

    27 oktober 2017

    Heel veel respect voor dit moedige bericht.
    Herkenbaar als fotografe.
    Groetjes,
    Astrid

  54. Beantwoorden

    lianne

    17 november 2017

    hoi,

    kwam toevallig dit artikel tegen van jou. Het overkwam ook mij.
    Ben inmiddels gestopt en maak alleen nog maar foto’s wanneer ik dit zelf wil, voor mezelf en heel af en toe voor iemand anders. Soms heb ook ik nog een paniekaanval…en denk dan ik ben toch gestopt?

    Hou je taai

Leave a Reply to V.W / Cancel Reply